No need for another BuzzFeed

2013 was het jaar dat BuzzFeed zowat doorbrak in België. Iedereen kent het concept: linkbait met lijstjes die gaan van geniaal en hilarisch tot saai en ronduit vervelend. Volgens de ene zijn lijstjes de ideale manier om de zondvloed aan informatie bevattelijk te maken, volgens de ander een sign of the times van maatschappelijk verval. Naast talloze lijstjes kan je op BuzzFeed terecht voor politiek en internationaal nieuws -ook geregeld in lijstjes gegoten- en longreads. Weekendartikels, zeg maar, waar 1 of meerdere reporters veel tijd en ruimte krijgen om een verhaal uit te werken. Het druist tegen ongeveer elke internetregel in, waaronder de financiële, en is ontzettend gedurfd. Met ex-Politico (een uiterst gerespecteerd politiek referentieblad in de VS) Ben Smith aan het roer ligt de wereld aan hun voeten. BuzzFeed UK, BuzzFeed France, BuzzFeed Brasil, ... maar dus niet BuzzFeed België. Enter Wouter Verschelden et amis.

If you pay peanuts, you get monkeys

Aangekondigd als de verademing in het Vlaamse nieuwslandschap zat ik een paar maanden op het puntje van m'n stoel. Afwachten wat de heren uit hun hoed zouden toveren, they were the talk of the town. Tot ik de eerste video zag. Bij de bedenkelijke stijlkeuze en het verrassende gebruik van Citizen Kane-quotes moest ik goed slikken, maar ik viel helemaal van m'n stoel toen ik hoorde dat de hele zwik gratis online kwam. Met de betaalmuren die onder andere The New York Times, The Wall Street Journal en in eigen streek De Correspondent, De Tijd en De Standaard optrokken leek het me evident dat nieuwe initiatieven zich daardoor gesterkt zouden voelen om de schade die het jarenlang aanbieden van gratis nieuws aan goede berichtgeving heeft berokkend weer te herstellen. Niet dus. Dan maar de meubelen redden door crowdfunding. Maar door een relatief hoge bijdrage van een beperkt aantal investeerders krijg je enerzijds een geëngageerde maar selecte aanhang, anderzijds een afgetopte vetpot. Wie draait voor de rest op? Gesponsorde artikels, irritante banners en medewerkers die zich meer dan uit de naad werken om aan de vraag te kunnen voldoen.

Monkey see, monkey do

Mijn volgende zucht kwam er door een gelekt screenshot van de testversie. Mooi geplaatst naast een screenshot van BuzzFeed leek het ontwerp van Newsmonkey wel een spiegel. Zelfde felle kleuren, zelfde drukke indeling, zelfde tags (en echt exact dezelfde). En dan die lijstjes. De vraag of dit copy-paste is lijkt me niet relevant. Maar ik kan er niet bij dat de knappe koppen die Newsmonkey zonder twijfel telt zo weinig creatief zijn dat ze niet verder komen dan een flauw afkooksel van de flavor of the month. Tenzij ze de BuzzFeeds en Huffington Posts van deze wereld natuurlijk een afgewerkt product willen aanbieden voor een markt die amper de moeite waard is (voor de buitenwereld natuurlijk) om in te investeren.

Nice try, no banana

Vandaag was de publieke launch. Veel gejuich over een paar smaakmakende stukken. Zeker, ze hebben een knap stuk over Jean-Marie Dedecker. Die op een paar andere redacties niet veel meer dan de wachttoon krijgt. Maar goed. Ongeveer elk mediahuis heeft na een deugddoende vakantie wel een paar koppen, het zou maar erg zijn moest Newsmonkey dat niet hebben.

Ik hoop dat ze even open staan voor user generated content (hey, it's back to the future) als voor opbouwende kritiek. Mijn bottom line blijft dat ik geweldig blij ben dat er eindelijk nog eens wat beweegt bij ons. Nu nog de juiste kant op, jongens en meisjes.