Luxemburg

Ettelbrück, 30 km ten noorden van Luxemburg stad. Ik sta met Felipe, de jonge kerel vol tattoos die ik volg, in een Portugees café. Hij en de andere leden van zijn hiphop-groep komen daar om de zoveel tijd een bruine Leffe drinken. En rappen natuurlijk. Maar eerst de obligate handshakes waar ik al niets meer van snap, en een gaandeweg ruwere omgang om het op de juiste manier met de heren te vinden. Ik krijg ook nog even het aanbod om een videoclip voor een van de bevriende rappers te maken, maar ik weet niet of ik klaar ben voor fast cars en juicy ladies.

Felipe heeft zijn aangepaste muziekdoos mee, en de jongens beginnen er aan. Ik ben behoorlijk onder de indruk. Als een gerodeerde estafetteploeg geven ze elkaar het woord door, en ieder in zijn stijl loopt de 400 meter om de stok dan weer feilloos aan de ander door te geven. Ze bespelen de camera alsof ze nooit iets anders hebben gedaan en als de een staat te rappen, staat de ander naast of achter hem, te briesen als een stier. No messing with these guys.

Een paar uur ervoor stond ik nog te kijken hoe Felipe zijn job deed. Zachtmoedig, eerlijk, kalm, open, ontzettend open. Zo stond Felipe de aftakelende oudjes te verzorgen. Hij nam hen mee in de tuin van het home, tot bij de schapen en de konijnen. Hij lepelde hen een ijsje binnen en zong Luxemburgse liedjes met hen. Het klinkt als een vreselijk goedkope Hollywoodproductie die elk stroperig cliché uitmelkt tot er niets meer van overschiet. Met zo’n beeld voor ogen stond ik daardan in Ettelbrück, Felipe vs Felipe. Ik ben blij dat ik af en toe nog eens buitenkom.

Bekijk de video hier.