Ijsland

Agusta zit al bijna 20 jaar in de psychiatrie. In het circuit van de instituten werd ze van de ene op de andere pillenreeks gezet. En de pillen doen hun werk. Als ze wandelt hangt haar hoofd wat naar rechts en haar mond trekt soms een beetje scheef. Tot een paar maanden geleden wist ze eigenlijk niet eens echt wat er scheelde. Zelf houdt ze het op een gebroken hart.

Eind vorig jaar vertelde Agusta’s nicht haar over een dagcentrum voor geesteszieken in Reykjavik. Als ik er binnenkom, zie ik Agusta afwassen. Naast haar staat een vrouw soep te maken en even verder toont een meisje haar verzameling vingerhoedjes. Geen witte jassen, geen naamkaartjes, geen typische alcoholgeur. De vrouw die staat te koken vraagt me wat ik gestudeerd heb. Een gewoon gesprek, lijkt het wel. Ik loop naar de tafel waar het meisje met de vingerhoedjes zit. Ze ziet er wat bleek uit en er is wel iets in haar blik dat me doet vermoeden dat zij een van de gasten is. Ze vertelt me dat ze ook een film mag maken. Allemaal kleine verhalen over armoede die ze hier in Reykjavik wil oprapen en vastleggen.

Ik zie mensen schilderen, ik zie mensen achter de computer zitten, ik zie mensen breien, koken en praten. Of gewoon zitten. Iedereen die binnenkomt mag iets doen of niets doen. Voor de ene werkt het, voor de andere niet. Maar dat tikje zelfvertrouwen dat er zo lang telkens weer afgeschuurd werd, wikkelt zich nu zachtjes rond hen als een warm kleed.

Een paar maanden geleden vond Agusta de moed om haar dokter te vragen wat ze nu precies had. Hij schreef iets op een kaartje en spelde het op haar hemd. Schizofrenie, stond er op te lezen.

Bekijk de video hier.